De gekaapte meerderheid: hoe de V.N. in 1971 van koers veranderde

Toen we vorige week tijdens de V.N. toespraak van Netanyahu ongeveer 100 overbetaalde diplomaten door de gangpaden de zaal zagen verlaten, moest ik terugdenken aan een soortgelijk opmerkelijk incident in 1971 op ditzelfde wereldpodium. Toen dansten de voorgangers van deze “volksvertegenwoordigers” in de Algemene Vergadering ook in de gangpaden om een Amerikaanse nederlaag te vieren. Het zou een keerpunt voor de V.N. blijken.

Op 25 oktober van dat jaar zette de Vergadering de Republiek China (Taiwan) eruit en gaf ze een zetel aan het communistische regime van Mao. De toenmalige V.N. ambassadeur George H.W. Bush (van 1971 tot 1973) was er mede getuige van hoe de zaal veranderde in een ordinair schoolfeestje. Later schreef hij: "Het ging niet om Taiwan. Het ging erom Amerika een schop te verkopen."

Dat lukte.

Die avond hield de V.N. op een club te zijn die het Westen kon sturen in de richting van zijn eigen waarden. De V.N. begon namelijk in 1945 met 51 voornamelijk oorspronkelijk Westerse mogendheden plus Polen. Door de naoorlogse "dekolonisatie" stroomde de zaal vol met nieuwe stemmen die zorgden voor een nieuwe supermeerderheid. Er waren in 1971 totaal 132 lidstaten waarvan ook 5 islamitische landen.

Het blok van niet-gebonden landen — waarvan een groot deel zich op de Sovjet-Unie of China oriënteerde — had nu de controle over de Algemene Vergadering. In de Veiligheidsraad bleef het vetorecht bestaan, maar overal elders kon de nieuwe meerderheid het Westen naar believen overstemmen.

En toen richtte die nieuwe meerderheid zich op… Israël.

Om vervolgens op 14 oktober 1974 Yasser Arafat uit te nodigen om het woord te voeren en het voorstel toe te lichten om de PLO te erkennen als enige wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. Dit werd aangenomen met 105 tegen 4 stemmen.

De PLO, die onder zijn leiding stond, was toen al een terroristische organisatie die overal dodelijke slachtoffers maakte. Een islamitische maffiaclub zonder land. Zonder staatsstatus, waarvan het PLO-handvest opriep tot "de vernietiging van Israël". Maar dat mocht de pret niet drukken. Israël werd meer en meer bestempeld als de vijand en kreeg vanaf dit moment meer en meer resoluties om haar oren. Ze zijn inmiddels wereldrecordhouder geworden.

Twee jaar eerder (1972) hadden leden van deze PLO op beestachtige wijze Israëlische atleten vermoord tijdens de Olympische Spelen in München. Diezelfde Arafat arriveerde bij de VN in gezelschap van Ali Hassan Salameh, het wrede brein achter dat bloedbad! Arafat droeg een pistoolholster toen hij de zaal van dit "huis van de vrede" betrad. De volgende ochtend werd er nog gediscussieerd over de vraag of het pistool nog in de holster zat toen hij achter het spreekgestoelte stond. Wat echter onbetwistbaar was, is dat Arafat de holster zichtbaar liet hangen om een punt te maken.

Hij sprak het woord "Israël" nooit uit. Hij noemde Zionisme een vorm van racisme en imperialisme die "onvermijdelijk ten onder moest gaan". Hij reikte een zogenaamde "olijftak" aan, maar alleen aan Joden die bereid waren onder Arabisch bewind te leven nadat de Joodse staat zou zijn verdwenen. De zaal gaf hem een staande ovatie.

Israël bleef tijdens de toespraak zitten (zij liepen niet weg uit respect voor dit wereldwijde podium), terwijl een groot deel van het Westen simpelweg zweeg.

Vervolgens probeerde dezelfde coalitie Israël uit de VN te zetten. Syrië en Algerije namen het voortouw in de eis tot uitzetting van Israël. De Islamitische Conferentie in Jeddah steunde dit initiatief. Deze poging mislukte enkel dankzij sterke Amerikaanse druk. Ook president Sadats weigering om de vredesbesprekingen over de Sinaï te laten klappen en Afrikaanse staten die weigerden het "Zuid-Afrikaanse" apartheidsscenario te kopiëren, voorkwamen uitzetting van Israël.

Dus namen ze aan wat ze konden aannemen. Op 10 november 1975 stelde de Algemene Vergadering vast dat "Zionisme een vorm van racisme en rassendiscriminatie is".

De Gotspe!

Dankzij de automatische anti-Israëlische meerderheid werd de motie aangenomen met 72 stemmen voor, 35 tegen en 32 onthoudingen. De Verenigde Staten erkenden "deze schandelijke daad" niet en zei zich er niet aan te zullen houden. Ze zou zich er nooit in berusten en de resolutie werd in 1991, na de ineenstorting van de Sovjet-Unie, herroepen.

De VN werd ooit gepresenteerd als het antwoord op de nazistische gruweldaden en de Holocaust.

In 1975 was het echter een vergaderzaal die applaudisseerde voor een man met een pistoolholster. Een terroristenleider die later de Nobelprijs voor de Vrede kreeg.

Om vervolgens de Joodse nationale beweging tot een vorm van racisme te bestempelen, omdat men de Joodse staat niet kon uitstoten.

Dat is een gekaapte meerderheid die doet wat gekaapte meerderheden doen.