اکثریت ربوده‌شده: چگونه سازمان ملل در ۱۹۷۱ مسیرش را تغییر داد

وقتی هفتهٔ گذشته در جریان سخنرانی نتانیاهو در سازمان ملل دیدیم که حدود ۱۰۰ دیپلماتِ بیش‌ازحد حقوق‌بگیر از میان راهروها سالن را ترک کردند، ناچار به یاد حادثه‌ای مشابه و چشمگیر در ۱۹۷۱ در همین صحنهٔ جهانی افتادم. آن زمان هم پیشینیان این «نمایندگان مردم» در مجمع عمومی در راهروها می‌رقصیدند تا شکست آمریکا را جشن بگیرند. قرار بود این، نقطهٔ عطفی برای سازمان ملل باشد.

در ۲۵ اکتبر همان سال، مجمع، جمهوری چین (تایوان) را بیرون انداخت و به رژیم کمونیستی مائو کرسی داد. سفیر وقت آمریکا در سازمان ملل، جرج هربرت واکر بوش (از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳)، خود شاهد بود که سالن چگونه به یک جشن مدرسه‌ایِ مبتذل تبدیل شد. او بعدتر نوشت: «موضوع تایوان نبود. موضوع این بود که به آمریکا لگدی بزنند.»

و این کار موفق شد..

آن شب، سازمان ملل دیگر باشگاهی نبود که غرب بتواند آن را به سمت ارزش‌های خودش هدایت کند. سازمان ملل در ۱۹۴۵ با ۵۱ قدرت عمدتاً اصالتاً غربی به‌علاوهٔ لهستان آغاز کرده بود. اما با «استعمارزدایی» پس از جنگ، سالن از صداهای تازه‌ای پر شد که یک ابر-اکثریت تازه پدید آوردند. در ۱۹۷۱ در مجموع ۱۳۲ کشور عضو وجود داشت که در میان آن‌ها ۵ کشور اسلامی هم بودند.

بلوک کشورهای غیرمتعهد — که بخش بزرگی از آن به اتحاد جماهیر شوروی یا چین گرایش داشت — اکنون کنترل مجمع عمومی را در دست داشت. در شورای امنیت، حق وتو پابرجا ماند، اما در همهٔ جاهای دیگر، اکثریت جدید می‌توانست هر وقت بخواهد بر غرب غلبه کند.

و بعد این اکثریت جدید متوجهِ.... اسرائیل شد.

تا اینکه در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۴ یاسر عرفات را دعوت کردند تا سخن بگوید و پیشنهاد به‌رسمیت‌شناختن سازمان آزادی‌بخش فلسطین به‌عنوان تنها نمایندهٔ قانونی مردم فلسطین را توضیح دهد. این پیشنهاد با ۱۰۵ رأی موافق در برابر ۴ رأی مخالف تصویب شد.

سازمان آزادی‌بخش فلسطین که تحت رهبری او بود، در آن زمان از پیش یک سازمان تروریستی بود که در همه‌جا قربانیان مرگبار می‌گرفت. یک باند مافیایی اسلامیِ بی‌کشور. بی‌برخوردار از جایگاه دولتی، که منشور سازمان آزادی‌بخش فلسطین در آن خواستار «نابودی اسرائیل» شده بود. اما این‌ها مانع خوشگذرانی نشد. اسرائیل بیش از پیش به‌عنوان دشمن برچسب خورد و از این لحظه به بعد قطعنامه‌های بیشتری و بیشتری بر سرش فرود آمد. آن‌ها حالا به رکورددار جهانی تبدیل شده‌اند.

دو سال پیش‌تر (۱۹۷۲)، اعضای همین سازمان آزادی‌بخش فلسطین به‌طرزی حیوانی ورزشکاران اسرائیلی را در جریان بازی‌های المپیک در مونیخ به قتل رسانده بودند. همان عرفات در همراهیِ علی حسن سلامه، مغز متفکر بی‌رحمِ پشت آن قتل‌عام خونین، وارد سازمان ملل شد! عرفات وقتی وارد سالن این «خانهٔ صلح» شد، غلاف کمریِ اسلحه به تن داشت. صبح روز بعد هنوز دربارهٔ این پرسش بحث می‌شد که آیا وقتی پشت تریبون ایستاده بود، اسلحه هنوز در غلاف بود یا نه. اما آنچه غیرقابل انکار بود این بود که عرفات عمداً غلاف را آشکارا آویزان گذاشته بود تا پیامی بدهد.

او هرگز واژهٔ «اسرائیل» را بر زبان نیاورد. او صهیونیسم را شکلی از نژادپرستی و امپریالیسم خواند که «ناگزیر باید از میان برود». او یک «شاخهٔ زیتون» به‌اصطلاح پیش کشید، اما فقط به یهودیانی که حاضر بودند پس از ناپدید شدن دولت یهودی، زیر حاکمیت عربی زندگی کنند. سالن به او ایستاده کف زد.

اسرائیل در طول سخنرانی نشسته ماند (آن‌ها از سر احترام به این صحنهٔ جهانی، جلسه را ترک نکردند..)، در حالی که بخش بزرگی از غرب صرفاً سکوت کرد.

سپس همین ائتلاف تلاش کرد اسرائیل را از سازمان ملل بیرون بیندازد. سوریه و الجزایر در مطالبهٔ اخراج اسرائیل پیشگام شدند. کنفرانس اسلامی در جده از این ابتکار حمایت کرد. این تلاش فقط به لطف فشار شدید آمریکا شکست خورد. همچنین امتناع رئیس‌جمهور سادات از به‌هم‌زدن مذاکرات صلح دربارهٔ سینا و نیز کشورهای آفریقایی که نپذیرفتند سناریوی آپارتایدِ «آفریقای جنوبی» را کپی کنند، مانع اخراج اسرائیل شد.

پس آنچه را می‌توانستند تصویب کنند، تصویب کردند. در ۱۰ نوامبر ۱۹۷۵، مجمع عمومی اعلام کرد که «صهیونیسم شکلی از نژادپرستی و تبعیض نژادی است».

چه وقاحتی!

به لطف اکثریت خودکارِ ضداسرائیلی، این طرح با ۷۲ رأی موافق، ۳۵ رأی مخالف و ۳۲ رأی ممتنع تصویب شد. ایالات متحده «این اقدام شرم‌آور» را به‌رسمیت نشناخت و گفت خود را ملزم به آن نخواهد دانست. هرگز آن را نپذیرفت و این قطعنامه در ۱۹۹۱، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، لغو شد.

سازمان ملل زمانی به‌عنوان پاسخ به جنایات هولناک نازی‌ها و هولوکاست عرضه شده بود.

اما در ۱۹۷۵، این نهاد به تالار جلسه‌ای تبدیل شده بود که برای مردی با غلاف کمریِ اسلحه کف می‌زد.

یک رهبر تروریست که بعداً جایزهٔ نوبل صلح را گرفت.

و بعد نیز جنبش ملی یهودیان را شکلی از نژادپرستی نامید، چون نمی‌شد دولت یهودی را بیرون انداخت.

این یعنی یک اکثریت ربوده‌شده که همان کاری را می‌کند که اکثریت‌های ربوده‌شده می‌کنند.