عدل و عدالت.

می‌خواهم چیزی را با شما در میان بگذارم که زندگی و کار مرا به عمیق‌ترین وجه هدایت می‌کند. این درباره یک نظر یا استراتژی نیست، بلکه درباره یک بنیان است. کتاب مقدس نکته‌ای قابل توجه درباره تخت خدا می‌گوید: عدل و عدالت بنیان آن هستند (مزامیر ۹۷: ۲؛ مزامیر ۸۹). نه قدرت، نه شانس، نه تصادف — بلکه عدل و عدالت. و اگر این بنیان تخت خداست، پس تنها بنیانی است که در نهایت پابرجا می‌ماند. هر آنچه بر آن بنا شده، باقی می‌ماند. هر آنچه خارج از آن است، دیر یا زود فرو می‌ریزد.

نمی‌توانی شکست بخوری — مگر اینکه تسلیم شوی

اجازه دهید با تشویقی شروع کنم که بارها و بارها به خودم یادآوری می‌کنم: در مسیح نمی‌توانی شکست بخوری، مگر اینکه تسلیم شوی. این حرف بزرگی به نظر می‌رسد، اما کتاب مقدسی است. امثال می‌گوید که شخص عادل هفت بار می‌افتد و هر بار دوباره برمی‌خیزد (امثال ۲۴: ۱۶). پس افتادن شکست نیست؛ ماندن در زمین شکست است.

پولس می‌نویسد که خدا که کار نیکو را در شما آغاز کرده است، آن را نیز به کمال خواهد رساند (فیلیپیان ۱: ۶). و او ما را تشویق می‌کند که از نیکوکاری خسته نشویم، زیرا در زمان مناسب درو خواهیم کرد — اگر تسلیم نشویم (غلاطیان ۶: ۹). تفاوت بین برد و باخت به ندرت استعداد یا شانس است. بلکه پشتکار است. کسی که در عدالت خدا استوار بماند، در نهایت همیشه پیروز می‌شود.

موضوع رابطه است، نه مذهب

اینجا باید چیزی را تصحیح کنم که به بسیاری از مردم آسیب رسانده است. شکلی از ایمان وجود دارد که در آن خدا عمدتاً یک قاضی سخت‌گیر است: خدایی که مدام مراقب شماست، شما را هرگز به اندازه کافی خوب نمی‌داند، و شما از روی ترس برای او عمل می‌کنید. این مذهب است. و مذهب دل را سخت و خسته می‌کند.

اما انجیل خدایی دیگر را نشان می‌دهد. با پذیرش عیسی، شما یک سری قوانین جدید دریافت نمی‌کنید، بلکه یک پدر جدید دریافت می‌کنید. به همه کسانی که او را بپذیرند، او حق فرزندان خدا شدن را می‌دهد (یوحنا ۱: ۱۲). شما روح فرزندخواندگی را دریافت می‌کنید که به وسیله آن فریاد می‌زنید: ابا، پدر (رومیان ۸: ۱۵). و برای کسانی که در مسیح هستند، اینچنین است: دیگر هیچ محکومیتی نیست (رومیان ۸: ۱). محبت کامل خدا ترس را بیرون می‌راند (۱ یوحنا ۴: ۱۸).

خدا عادل است و باقی می‌ماند — او در واقع قاضی است. اما برای کسی که به عیسی پناه می‌برد، او دیگر قاضی مقابل شما نیست، بلکه پدری در کنار شماست. این تفاوت بین مذهب و رابطه است. و وقتی برای اولین بار این تفاوت را واقعاً درک می‌کنید، چیزی در قلب شما باز می‌شود که شاید سال‌ها بسته بوده است. اجازه دهید این اتفاق بیفتد.

اول چوب را از چشم خود بیرون بیاور

عدل و عدالت از دیگری شروع نمی‌شود، بلکه از خود شما شروع می‌شود. عیسی به شدت گفت: چرا به خرده چوب در چشم برادرت نگاه می‌کنی، در حالی که چوب در چشم خودت را نمی‌بینی؟ اول آن چوب را بیرون بیاور (متی ۷: ۳-۵). این محکومیت نیست، بلکه آزادی است. زیرا تا زمانی که همیشه تقصیر را خارج از خودمان جستجو می‌کنیم، درگیر می‌مانیم.

بنابراین، خودآزمایی صادقانه یک هدیه است. داوود دعا کرد: ای خدا، مرا تفتیش کن و دلم را بشناس، و ببین آیا راه بد در من هست (مزامیر ۱۳۹: ۲۳-۲۴). پولس می‌گوید: خودتان را آزمایش کنید که آیا در ایمان هستید (۲ قرنتیان ۱۳: ۵). نه برای محکوم کردن خودتان — که اتهام‌زننده به اندازه کافی این کار را می‌کند — بلکه برای آمدن به نور و آزاد شدن.

همه چیز در نور

و این دقیقاً راز است: همه چیز را در نور قرار دادن. شیطان در تاریکی کار می‌کند، در خفا، در چیزهایی که پنهان می‌کنیم و جرأت نام بردن از آن‌ها را نداریم. تا زمانی که چیزی در تاریکی بماند، بر شما قدرت دارد. اما لحظه‌ای که آن را به نور می‌آورید — نزد خدا، و گاهی نیز نزد یک فرد مورد اعتماد — آن قدرت شکسته می‌شود.

یوحنا می‌نویسد: اگر در نور راه رویم، خون عیسی ما را از هر گناهی پاک می‌کند؛ و اگر گناهان خود را اقرار کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را بیامرزد (۱ یوحنا ۱: ۷، ۹). اقرار یعنی: آن را با صدای بلند و صادقانه، بدون بهانه، نزد خدا بگذارید. نه به این دلیل که او از قبل نمی‌دانست، بلکه به این دلیل که شما آن را رها می‌کنید. کسی که راستی را عمل می‌کند، به نور می‌آید (یوحنا ۳: ۲۱). و در نور، اتهام‌زننده دیگر پرونده پنهانی علیه شما ندارد.

دادگاه آسمانی

اکنون به چیزی می‌رسیم که اگر آن را بفهمید، همه چیز را تغییر می‌دهد. یک دادگاه روحانی وجود دارد. کتاب مقدس شیطان را به معنای واقعی کلمه اتهام‌زننده می‌نامد، که شب و روز ما را نزد خدا متهم می‌کند (مکاشفه ۱۲: ۱۰). به زکریا ۳ فکر کنید: کاهن اعظم یهوشوع در برابر خدا ایستاده است، و شیطان در سمت راست او ایستاده تا او را متهم کند — اما خداوند اتهام‌زننده را سرزنش می‌کند و لباس‌های پاکیزه به یهوشوع می‌دهد (زکریا ۳: ۱-۴).

در مقابل آن اتهام‌زننده، یک شفاعت‌کننده ایستاده است: ما نزد پدر یک وکیل مدافع داریم، عیسی مسیح، عادل (۱ یوحنا ۲: ۱). و خود قاضی به نفع ماست. پولس با شادی می‌گوید: اگر خدا با ماست، کیست که بر ضد ما باشد؟ کیست که علیه برگزیدگان خدا اتهامی بیاورد؟ خداست که عادل می‌سازد؛ مسیح است که برای ما شفاعت می‌کند (رومیان ۸: ۳۱-۳۴).

به همین دلیل جرأت می‌کنم آنچه را عیسی وعده می‌دهد باور کنم: با او هرگز پرونده خود را از دست نمی‌دهید. اشعیا اینگونه می‌گوید: هیچ سلاحی که علیه تو ساخته شود موفق نخواهد شد، و هر زبانی که در داوری علیه تو برخیزد، تو آن را رد خواهی کرد. این میراث بندگان خداوند است — و عدالت آن‌ها از اوست (اشعیا ۵۴: ۱۷). این را خوب بخوانید: عدالت آن‌ها از خودشان نیست، بلکه از خداست.

و شرط همینجاست. این وعده برای کسانی است که خداترسانه زندگی می‌کنند — کسانی که عیسی را نه تنها به عنوان نجات‌دهنده، بلکه به عنوان خداوند زندگی خود پذیرفته‌اند، کسانی که در نور راه می‌روند و حساب‌های خود را با خدا صاف می‌کنند. زیرا بدین ترتیب هیچ دلیلی به اتهام‌زننده نمی‌دهید. به شیطان جایی ندهید (افسسیان ۴: ۲۷). اتهام تنها زمانی قدرت دارد که چیزی پنهان باشد که بتواند به آن چنگ زند. اما کسی که همه چیز را اعتراف کرده و به نور آورده است، در دادگاه پاک و شسته ایستاده است — و هیچ اتهامی در برابر خون عیسی تاب نمی‌آورد.

شیطان از طریق انسان‌ها عمل می‌کند — همه چیز روحانی است

در پایان چیزی که می‌تواند شما را از غم و اندوه زیادی نجات دهد. نبرد ما با انسان‌ها نیست. پولس در این باره روشن است: مبارزه ما با جسم و خون نیست، بلکه با قدرت‌های روحانی در جایگاه‌های آسمانی است (افسسیان ۶: ۱۲). دشمن دوست دارد خود را مبدل کند — حتی به عنوان فرشته نور (۲ قرنتیان ۱۱: ۱۴) — و او اغلب از انسان‌ها استفاده می‌کند تا شما را گمراه کند، متهم کند یا به تلخی وسوسه کند.

عیسی خود این تفاوت را قائل شد. هنگامی که پطرس می‌خواست او را بازدارد، عیسی نگفت «پطرس، ای خائن»، بلکه گفت «از من دور شو، ای شیطان» (متی ۱۶: ۲۳). او دید که چه کسی واقعاً پشت کلمات بود. ما نیز باید اینگونه نگاه کردن را بیاموزیم. اگر مردم به شما ظلم می‌کنند، دشمن واقعی شما به ندرت خود آن شخص است، بلکه روحی است که از آن‌ها استفاده می‌کند.

این همه چیز را در مورد نحوه واکنش شما تغییر می‌دهد: نه با انتقام، بلکه با بخشش و دعا؛ نه با اینکه خودتان حق خود را بگیرید، بلکه با سپردن پرونده خود به او که به عدالت داوری می‌کند — دقیقاً همانطور که عیسی کرد (۱ پطرس ۲: ۲۳). انتقام از آن من است، من پاداش خواهم داد، خداوند می‌گوید (رومیان ۱۲: ۱۹). چه آرامشی می‌دهد این. لازم نیست وکیل، قاضی و جلاد خود باشید. می‌توانید آن را به بهترین قاضی موجود بسپارید.

شما در سمت برنده هستید

تخت خدا بر عدل و عدالت استوار است، و هیچ چیز دیگری پابرجا نخواهد ماند. این بدان معناست که ظلم هرگز حرف آخر را نمی‌زند — و شما، اگر به عیسی پناه برید، در سمت برنده هستید. نه به دلیل بی‌عیب بودن شما، بلکه به دلیل اینکه او عادل است و شما را عادل می‌سازد.

پس: عیسی را خداوند زندگی خود قرار دهید. خودآزمایی صادقانه انجام دهید. چوب را از چشم خود بیرون بیاورید. همه چیز را به نور آورید و آن را نزد پدر خود اعتراف کنید. با هیبت خدا زندگی کنید. و سپس، با تمام وجود خود بدانید: نمی‌توانید شکست بخورید، مگر اینکه تسلیم شوید. و هرگز لازم نیست تسلیم شوید — زیرا او که در شما آغاز کرد، آن را به کمال خواهد رساند.

> عدل و عدالت بنیان تخت اوست — و هیچ چیز دیگری پابرجا نخواهد ماند. کسی که بر آن ایستاده باشد، هرگز سقوط نمی‌کند. (برگرفته از مزامیر ۹۷: ۲)

ارجاعات کتاب مقدس در این مقاله

متون کتاب مقدس برگرفته از سنت ترجمه تجدید نظر شده؛ با خیال راحت ترجمه مورد علاقه خود را انتخاب کنید. — باس ایمونز · مجله GOD