نخستین حفاری‌ها در محل احتمالی کشتی نوح در ترکیه آغاز شد

GOD NEWS | ترکیه — ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶

پژوهش درباره یکی از بحث‌برانگیزترین محل‌های احتمالی کشتی نوح وارد مرحله تازه‌ای شده است.

گزارش‌هایی از آغاز حفاری‌های هدفمند مغزه‌گیری در سازند Durupınar در شرق ترکیه منتشر شده است؛ ساختاری چشمگیر به شکل کشتی که بنا بر اندازه‌گیری‌های منتشرشده، حدود ۱۴۴ تا ۱۶۴ متر طول دارد. با این حفاری‌ها، مواد از لایه‌های عمیق‌تر سازند برای بررسی بیشتر به سطح آورده می‌شوند.

Noah's Ark Scans در ۲۳ سپتامبر اعلام کرد که عملیات حفاری خود را آغاز کرده است. گروهی جداگانه به سرپرستی باستان‌شناس Cenker Atila نیز پیش‌تر در این فصل از فعالیت میدانی و نمونه‌برداری خبر داده بود. گزارش‌های عمومی به‌طور کامل روشن نمی‌کنند که این دو عملیات چه ارتباطی با یکدیگر دارند. ازاین‌رو، GOD News آن‌ها را یک پروژه واحد معرفی نمی‌کند.

پس از بررسی‌های پیشین با رادار نفوذی زمین، اندازه‌گیری‌های ERT، نقشه‌برداری و بررسی خاک، پژوهش از تصاویر ژئوفیزیکی به سمت مواد ملموس از زیر زمین حرکت می‌کند.

کتاب مقدس از کوه‌های آرارات سخن می‌گوید

پیدایش شرح می‌دهد که کشتی پس از طوفان چگونه قرار گرفت:

«و در روز هفدهم از ماه هفتم، کشتی بر کوه‌های آرارات قرار گرفت.» — پیدایش ۸: ۴

نکته قابل‌توجه این است که کتاب مقدس از «کوه‌های آرارات» سخن می‌گوید، نه مشخصاً از قله‌ای که امروزه کوه آرارات نامیده می‌شود.

سازند Durupınar در این منطقه تاریخی گسترده‌تر قرار دارد و دهه‌هاست که به دلیل شکل، ابعاد و ناهنجاری‌های زیرسطحی‌ای که پژوهشگران گمان می‌کنند مشاهده کرده‌اند، توجه‌ها را به خود جلب کرده است.

این ویژگی‌ها، محل را برای پژوهش بیشتر جالب‌توجه می‌کند. اما به این معنا نیست که Durupınar به‌عنوان کشتی نوح شناسایی شده است.

از اسکن‌ها تا نمونه‌های فیزیکی

در مراحل پیشین پژوهش، از جمله از رادار نفوذی زمین (GPR) و توموگرافی مقاومت الکتریکی (ERT) استفاده شده بود. این روش‌ها می‌توانند تفاوت‌های زیر سطح زمین را بدون حفاری مستقیم آشکار کنند.

به گفته گروه پژوهشی مربوطه، در این بررسی‌ها الگوها و ناهنجاری‌های احتمالی مشاهده شده است. بااین‌حال، تصاویر راداری به‌تنهایی نمی‌توانند مشخص کنند چنین ساختارهایی از چه موادی تشکیل شده‌اند.

ازاین‌رو، حفاری‌های مغزه‌گیری گام مهم بعدی هستند. مغزه‌های حفاری را می‌توان، از جمله، از نظر ترکیب کانی‌شناختی و زمین‌شناختی، لایه‌های رسوبی، مواد آلی، ساختارهای میکروسکوپی، قدمت و منشأ بررسی کرد.

به این ترتیب می‌توان بررسی کرد که آیا ناهنجاری‌های زیر Durupınar با فرایندهای طبیعی زمین‌شناختی توضیح‌پذیر هستند یا پژوهش باستان‌شناختی بیشتر توجیه دارد.

لایه سخت ناشناخته

بنا بر بیانیه مطبوعاتی پروژه، یک مته حفاری در عمق حدود چهار تا پنج متری، پس از برخورد با لایه‌ای سخت شکست. پژوهشگرانِ دخیل در پروژه، مواد به‌شدت کانی‌شده یا چوب سنگ‌شده را به‌عنوان توضیح‌های احتمالی مطرح کردند.

Andrew Jones از Noah's Ark Scans دراین‌باره تأکید کرد که هنوز هیچ ماده‌ای به‌عنوان چوب کهن شناسایی نشده و قدمت آن نیز تعیین نشده است. نتایج آزمایشگاهی هنوز منتشر نشده‌اند.

وجود یک لایه سخت زیر زمین، به‌خودی‌خود مدرکی بر وجود یک کشتی کهن نیست — و بنابراین مدرکی نیز نیست که نشان دهد کشتی نوح پیدا شده است.

دیدگاه‌های مخالف زمین‌شناختی

چندین زمین‌شناس، از جمله Lorence Collins و Eşref Atabey، پیش‌تر Durupınar را یک سازند طبیعی زمین‌شناختی توصیف کرده‌اند. Andrew Snelling، زمین‌شناس آفرینش‌گرا، نیز شناسایی آن به‌عنوان کشتی نوح را رد کرد. توضیح‌های آنان همچنان یک تبیین جایگزین اساسی است که بررسی نمونه‌های جدید باید آن را بیازماید.

اکنون چه اتفاقی می‌افتد؟

در دوره پیش رو، تمرکز اصلی بر تحلیل آزمایشگاهی نمونه‌های حاصل از حفاری خواهد بود. پژوهشگران می‌خواهند مشخص کنند این مواد از چه تشکیل شده‌اند، چه قدمتی دارند و لایه‌ها چه نسبتی با زمین‌شناسی پیرامون دارند.

سپس می‌توان این نتایج را با داده‌های پیشین راداری، ERT و بررسی خاک مقایسه کرد.

تا آن زمان، یک عبارت روزنامه‌نگارانه همچنان ضروری است: پیدا شدن کشتی نوح اثبات نشده است. پژوهش درباره محلی که به گفته برخی ممکن است با روایت کتاب مقدس ارتباط داشته باشد، وارد مرحله تازه‌ای شده است.

حفاری‌ها آغاز شده‌اند. نمونه‌ها به سطح آورده می‌شوند. اکنون باید شواهد بررسی شوند.