Israël in de Bijbel: wat de Schrift zegt over het land en het volk

**Wat zegt de Bijbel over Israël?** Weinig thema’s lopen zo door heel de Schrift heen. Van Genesis tot Openbaring verschijnt Israël als het verbondsvolk van God en als het land waar de heilsgeschiedenis plaatsvond. Deze gids bundelt de kernteksten in eenvoudige taal.

**Waar de naam Israël vandaan komt**

De naam ontstaat in Genesis 32:28, als Jakob bij de rivier de Jabbok worstelt met de Engel des Heeren: „U zult niet langer Jakob heten, maar Israël, want u hebt met God en met mensen gestreden en hebt overwonnen.” Israël betekent „die met God strijdt” — en wordt de naam van het hele volk dat van Jakob afstamt.

**De belofte aan Abraham**

Alles begint met een roeping. In Genesis 12:1-3 zegt God tegen Abram: „Ga uit uw land... naar het land dat Ik u wijzen zal. Ik zal u tot een groot volk maken... en in u zullen alle geslachten van de aarde gezegend worden.” In Genesis 15:18 wordt die belofte bevestigd als verbond, met grenzen „van de rivier van Egypte tot de grote rivier, de Eufraat”. Drie elementen klinken door in de hele Bijbel: het land, het nageslacht en de zegen voor alle volken.

**Van Egypte naar het beloofde land**

Eeuwen later hoort God het gekerm van het tot slaven gemaakte volk in Egypte. Bij de uittocht verklaart Hij: „Ik ben neergedaan om hen te verlossen... en om hen uit dat land weg te brengen naar een goed en ruim land, een land dat overvloeit van melk en honing” (Exodus 3:8). Onder Mozes en daarna Jozua trekt het volk door de woestijn en betreedt het Kanaän — de zichtbare vervulling van de belofte aan Abraham.

**Koninkrijk, ballingschap en terugkeer**

Het verhaal gaat verder met de rechters, de koningen — Saul, David en Salomo — en de verdeling in twee rijken: Israël in het noorden en Juda in het zuiden. Ontrouw aan het verbond leidt tot ballingschap: eerst het noordrijk voor Assyrië (722 v.Chr.), daarna Juda voor Babylon (586 v.Chr.). Maar de ballingschap is niet het laatste woord. God belooft door Jeremia: „Als zeventig jaar voorbij zijn... zal Ik u naar deze plaats terugbrengen” (Jeremia 29:10). Onder de Perzische koning Cyrus gebeurt de terugkeer (Ezra 1), en de profeten spreken over een nog grotere verzameling: „Ik zal u uit de volken halen... en u naar uw eigen land brengen” (Ezechiël 36:24).

**Israël in het Nieuwe Testament**

Jezus wordt geboren in Betlehem, in Judea, als Jood, een zoon van David. Hij leeft, onderwijst, sterft en staat op in het land Israël. De apostelen zijn Joden en de eerste gemeente ontstaat in Jeruzalem. Paulus wijdt drie hoofdstukken van de brief aan de Romeinen (9–11) aan de vraag naar de plaats van Israël. Zijn antwoord is duidelijk: „God heeft Zijn volk, dat Hij tevoren gekend heeft, niet verstoten” (Romeinen 11:1-2), en „de genadegaven en de roeping van God zijn onberouwelijk” (Romeinen 11:29). De kerk vervangt Israël niet; gelovigen uit de volken worden, aldus Paulus, „ingent” op de oorspronkelijke olijfboom (Romeinen 11:17-24).

**Veelgestelde vragen**

*Is het beloofde land nog van betekenis?* Voor de Bijbel wel: Gods beloften aan Israël worden onberouwelijk genoemd. *Zijn Israël en de kerk hetzelfde?* De Schrift verbindt ze, maar verwart ze niet: de kerk deelt in de zegen zonder het verbond met Israël teniet te doen. *Waarom bidden voor Israël?* Omdat de Bijbel er zelf toe oproept: „Bid voor de vrede van Jeruzalem” (Psalm 122:6).

Lees de teksten zelf na — ze staan allemaal gelinkt in de verwijzingen hieronder.