Voor Shirel

Beste lezers,

U heeft vast vaker mijn columns gelezen over het leven hier in Israël. Ik probeer daarin een beeld te geven van een land dat al decennialang te maken heeft met aanvallen van terroristen en buurlanden. Ik schreef columns over het grote plaatje van de geopolitiek en over de plaatselijke politiek. Dat is gemakkelijk te doen vanuit een afstandelijke blik. Het gaat immers over de helicopterview en over de wereldgeschiedenis die zich in Israël afspeelt.

Reacties van lezers zijn er vele. Online, maar ook van familie, vrienden en kennissen. Soms positief, soms negatief. Daar leer je immers van.

Ik ben pro-Israel en hou van de Israëli’s.

Dat u dat weet. De Joodse cultuur heeft me veel geleerd en als Christen kan ik me met ze verbinden. Hun God is ook mijn God, met alle verschillen die er tussen onze geloven bestaan. Ik heb met ze mee mogen maken dat we hier werden aangevallen en tijdens de raketaanvallen met ze in de schuilkelders doorgebracht. Ook meegelopen met en een inkijk gekregen in hun burgerleger, het IDF.

Bewust gebruik ik hier het woord burgerleger. Een leger van burgers, die allemaal liever als burger hun beroep als bakker, slager, taxichauffeur, ambtenaar, dokter, ICT’er, onderzoeker of filosoof uitoefenen.

De dienstplicht duurt voor jongens drie jaar en voor meisjes twee jaar. Daarnaast gaan ze regelmatig op herhaling. Iedereen hier kent het gebruik van militaire wapens en velen dragen ook tijdens hun dagelijkse werkzaamheden wapens. Ze moeten wel. De vrede is altijd in zicht, maar de oorlog ook.

Gisteren trof de herdenking van de beestachtige aanval van Hamas op 7 oktober 2023 me als een moker. Herdenken doen we allemaal, maar we herdenken vaak iets waar we toch nog enige gevoelsafstand tot kunnen bewaren. Maar nu trof me niet het grote plaatje, maar een persoonlijk verhaal, een tragedie.

Nu was het opeens anders.

Ik mocht op uitnodiging van Orit bij een herdenking zijn van een gesneuvelde soldate. Orit is een fantastische vrouw die zorgt voor eten en broodnodige spullen voor de jonge soldaten die van het front terugkeren in de barakken. Soldaten die ook wel eens “verwend” willen worden en “bij kunnen komen” (soms letterlijk) in een warm bad, waar ze weer eens gewoon een met liefde thuisgemaakt maal kunnen nuttigen. Blikvoedsel gaat namelijk – ik ken het – op den duur vervelen. Maar ook het praten met anderen dan je dagelijkse wapenbroeders geeft rust en afleiding. Orit – over wie ik nog een aparte column ga schrijven – organiseert dit met honderden vrijwilligers. Daarbij krijgt ze ook te maken met de rauwe werkelijkheid: de gewonden en de gedode soldaten. Een werkelijkheid waar je eigenlijk nooit op voorbereid bent…

Als Midden-Oosten journalist moet je trachten afstand te bewaren en neutraal te blijven. Je bent immers maar “op bezoek” bij iedereen die je interviewt. Maar deze keer was het compleet anders. Het was een herdenking op een legerkerkhof. En we herdachten een bloem van een jonge vrouw die wreed uit deze wereld werd gerukt.

Ik heb het over Shirel.

Dochter van Tzemeret en Eliezer. Zus van Nathaniel, Barak en Lior.

Shirel werd geboren in Rishon LeZion in een fijn gezin als jongste dochter. Haar broer Barak vertelde dat het een uitdaging voor Shirel was om als meisje op te groeien met drie broers en dat het haar gehard heeft. Shirel studeerde Arabisch op de middelbare school. Ze koos voor deze studierichting vanwege haar grote interesse in het Palestijns-Israëlische conflict. Ze zou internationale betrekkingen gaan studeren aan de universiteit. Ze had zich zelfs ingeschreven voor een cursus Arabische studies als voorbereiding op deze studie. Ze wilde na haar ontslag uit het leger met haar beste vriendin naar Londen reizen en had al vliegtickets voor december 2023 gekocht.

Deze reis heeft ze nooit kunnen maken.

Shirel trad op 19 oktober 2021 in dienst bij de IDF en diende als operationeel sergeant op de buitenpost Nahal Oz. Ze beschouwde deze functie als haar roeping. Ze zette zich vol overgave in en verlengde haar diensten uit verantwoordelijkheidsgevoel, professionaliteit en streven naar perfectie. Een maand voor haar ontslag, in september 2023, ontving ze een certificaat van uitmuntendheid van de divisiecommandant. Soldaten die met haar in Nahal Oz dienden, vertelden me dat ze de "Koningin van Nahal Oz" was. Een prettig gezelschap, vol energie en vrolijkheid.

De 'Zwarte Sabbat' op 7 oktober 2023 zou Shirels laatste Shabbat op de basis zijn voordat ze uit dienst zou gaan om weer burger te worden. Ze had haar dienst op vrijdagavond afgerond, maar besloot tot drie uur 's ochtends in de commandokamer te blijven om de soldaten tijdens hun dienst terug te helpen.

Toen gingen de alarmen af later die zaterdagochtend. Shirel rende naar de mobiele schuilplaats, nog gekleed in haar pyjama en op slippers. De ernst van de situatie beseffend, besloot ze op eigen initiatief de schuilplaats te verlaten. Ze rende snel de commandokamer in om de soldaten die buiten aan het vechten waren tegen Hamas te coördineren. Ze rende terwijl er om haar heen hevig werd geschoten en mortiergranaten en raketten werden afgevuurd.

Ze bereikte de commandokamer en begon aan haar dienst, die enkele uren duurde. In haar rapporten gaf ze gegevens door over de terroristische aanslag en stuurde ze troepen naar het gebied. (Het IDF beschikt over opnames van haar rapporten waaruit blijkt dat ze tijdens die moeilijke uren professioneel en kalm functioneerde).

Shirel liet haar familie zelfs die zaterdagochtend om 10:53 uur weten dat ze veilig in de commandokamer was. Op dat moment was de situatie op de basis al onhoudbaar. Ze wilde haar familie waarschijnlijk geruststellen. De strijd buiten de commandokamer duurde ongeveer vijftig minuten. De stemmen van de terroristen waren door de deur van de commandokamer te horen. Toen de terroristen merkten dat ze de commandokamer niet inkonden, staken ze die in brand.

Shirel gaf haar leven in de strijd om de buitenpost Nahal Oz en sneuvelde dapper. Dankzij haar grote moed en vindingrijkheid kon ze de IDF-troepen in de strijd tot haar laatste adem bijstaan en zo vele levens redden.

Familieleden en vrienden beschreven haar in onze gesprekken als intelligent, bescheiden. Een leuke jonge vrouw met humor en iemand die anderen respecteerde. Ze hielp iedereen die hulp nodig had, ook als vrijwilliger die zich inzette voor dierenrechten.

Haar favoriete liedje was "Red Sunsets" van de Israëlische zangeres Eden Hasson.

Shirels grootvader hield een lijkrede in het Perzisch tijdens haar begrafenis. Zijn woorden werden wereldwijd gepubliceerd en de familieleden ontvingen condoleances van vele Iraanse emigranten.

Bij deze herdenking (Rishon LeZion Military Cemetery, plot 9, rij 3, graf 2) sprak de gehele naaste familie en vele vrienden. Ieder woord sneed me door de ziel, ook al is mijn Ivriet niet erg goed. Wat mij het meeste trof was de ijzersterke houding van haar vader tijdens deze plechtigheid. Een geweldige man. Een rots. Gastvrij voor iedereen die wilde mee herdenken en iedereen te woord staand. Daarbij zijn waardigheid behoudend om vooral sterk te blijven voor zijn vrouw en kinderen.

Een man met een fantastisch gezin. Een vader van een jonge vrouw waar we allemaal trots op kunnen zijn.

Maar ook een man waar wij trots op kunnen zijn.

Voor Shirel

Voor Israël

Opdat we nimmer vergeten.

Am Yisrael Chai!