Haifa 1948: het pamflet dat het Nakba-verhaal doorprikt

Het Nederlandse zo vaak herhaalde "Nakba"-verhaal van "Free Palestine"-scandeerders en slordige linkse journalisten sneuvelt bij het zien van dit pamflet dat overal in toenmalig Haifa werd uitgedeeld. Uit 28 april 1948! Voordat de Arabische Liga de Joden uit hun nog amper opgerichte thuisland wilden schoppen. De echte Arabische genocidale omvolkingstheorie die gelukkig geen praktijk werd.

Vanuit mijn woonplaats Jaffa reed ik gisteren in een rit van een uur langs de kust naar Haifa (97 km). Een prachtige stad met 300.000 inwoners en daarmee de derde grootste stad van Israël. Er leven veel Russischsprekende Joodse immigranten en een snelgroeiende gemeenschap van ultraorthodoxe Joden, de Harediem.

Hoe zag de stad eruit toen de Britten het gebied aldaar overnamen van het Ottomaanse koloniaal-islamitische rijk en hun mandaatopdracht van de Volkerenbond begonnen?

Er leefden toen ongeveer 25.000 mensen in Haifa. Een kleine gemeenschap bestaande uit 9.000 Arabische moslims, 9.000 christenen en 7.000 Joden. Door de bouw van een moderne diepzeehaven, olieraffinaderijen (door Britten en Joden…) en een spoorwegnetwerk groeide de bevolking in de daaropvolgende twintig jaar tot ruim 130.000 inwoners. Mede onder invloed van de Derde Aliyah: de immigratiegolf van Europese Joden die vluchtten voor de pogroms en de opkomst van Hitler in de jaren dertig. De Joden brachten veel zionistisch kapitaal en idealisme mee. De Technion-universiteit werd reeds in 1924 geopend.

Van conflicten geen sprake, want ook de Arabische inwoners, waarvan twintig procent christelijk was, profiteerden mee van de economische voorspoed. Dit zorgde voor een Arabische bevolkingsgroei tot 36.000. Rond 1940-1945 steeg de Joodse bevolking door de Vijfde Aliyah tot zo'n 66.000 inwoners.

Deze groei stokte door de immigratiebeperkingen van de Britten, die luisterden naar Arabieren die nooit meer dan een derde van het (Brits-)Palestijnse mandaatgebied aan de Joden wilden laten toekennen. In het grootste deel van het land werd het kopen van land zelfs verboden.

Het gebied moest vooral islamitisch worden. Indien er een echt land zou worden gesticht, zou de Arabische bevolking de macht krijgen, mede door de immigratiestop. De Joden zaten feitelijk in een open gevangenis. De Arabische opstand tegen de Britten (1936-1939) zorgde bovendien voor veel aanslagen op de Joden.

Ze voelden zich verraden door de Britten. De Balfour-declaratie werd feitelijk voor hun ogen verscheurd. De Britten kweten zich zeer "gewetensvol" van hun mandaattaak. De Joden werden niet beschermd tegen de goed bewapende Arabieren.

Er werden militante Joodse bewegingen opgericht die de Britten en de Arabieren begonnen aan te vallen. Dat had een gigantisch ontwrichtende invloed op het dagelijks leven, de politiek en de demografie van Haifa. De Joodse immigratie werd sterk aan banden gelegd en verdere immigratie was afhankelijk van de toestemming van… de Arabieren.

Juist toen de Jodenvervolging in nazi-Duitsland escaleerde, sloot de haven voor Joden. De Britten hielden zelfs vluchtelingenschepen tegen, waarna de vluchtelingen werden geïnterneerd in het nabijgelegen kamp Atlit of werden gedeporteerd naar Mauritius. Het omstreden woord omvolking is hier echt van toepassing.

De Haifa-paradox

De Joden waren feitelijk opgesloten in hun kleine "vluchtelingenkamp". Maar nazi-Duitsland rukte op via Noord-Afrika en de haven werd van cruciaal strategisch belang voor de Britten. De Joden en de Arabieren moesten noodgedwongen in de haven en de olieraffinaderijen samenwerken met de door beide partijen gehate Britten.

Joodse paramilitaire groepen besloten zelfs tijdelijk met de Britten mee te vechten tegen de nazi's die hun Joodse broeders en zusters uitmoordden in Europa. De echte genocide.

Na de Britse overwinning weigerden de Britten echter de Joodse immigratiestop en het verbod op het kopen van land in te trekken. De Joden stonden met lege handen, om zich bij de oprichting van Israël weer te moeten verdedigen. De Arabieren verloren.

Dit verlies noemen de Arabieren de Nakba. De ramp. De gotspe (chutspa)!

Wat men vergeet, is dat de Joden wilden samenwerken met de Arabieren en ze zelfs het staatsburgerschap met volledige rechten aanboden. De trotse Arabieren dachten echter dat de Arabische Liga de Joden na een paar dagen wel in de zee zou hebben gedreven en dat ze na een kort vertrek weer zouden kunnen terugkeren in een alsdan Judenfrei Haifa.

De echte ramp

De Joden wisten dat leiders uit de naburige Arabische landen (ze waren simpelweg omsingeld) de plaatselijke bevolking allerlei fabeltjes vertelden over het lot van de Arabieren onder Joods gezag en ze opdroegen te vluchten.

De Joodse Arbeidersraad van Haifa en de Histadrut (de grootste socialistische Israëlische arbeidersvakbond) lieten de bovenstaande folder drukken en riepen de Arabische inwoners op om juist NIET te vertrekken.

De tekst luidde onder meer: "Vernietig uw huizen niet met uw eigen handen. De poorten staan open voor werk, voor leven en voor vrede, voor u en uw gezinnen."

Diezelfde week meldde de Britse politie in Haifa hetzelfde. Joden probeerden winkels open te houden en de veiligheid van Arabische levens en eigendommen te waarborgen. Ben-Goerion stuurde zelfs Golda Meïr om dit persoonlijk aan de Arabische inwoners van Haifa over te brengen. Toch vertrokken er tienduizenden.

Oorspronkelijk verwees "Nakba" naar het falen van de Arabieren om de Joodse staat te vernietigen. Later werd de term geherdefinieerd als een bevel tot verdrijving door Joden.

Kijk naar Haifa en toets die theorie!

Er was geen bevel om te vertrekken. Het Arabisch Hoger Comité bestempelde iedereen die onder Joodse bescherming bleef als "afvallige". De voorzitter, Jamal Husseini, vertelde de Veiligheidsraad dat Arabieren "ervoor kozen hun huizen, hun bezittingen en alles wat ze in de wereld hadden achter te laten en de stad te verlaten."

Het merendeel van de 62.000 Arabische inwoners van Haifa vertrok te voet. Enkele duizenden bleven. Zij werden staatsburger van de nieuwe staat, en vandaag de dag stemmen hun kleinkinderen in Israël.

Het verdrijvingsverhaal kan alleen bestaan als dit document er niet is.

Am Yisrael Chai!