De schuld van hun eigen leiders

Beste lezers en kijkers,

Shalom!!!

Uit Yafo (Jaffa) doe ik u de meest hartelijke, broederlijke en warme groeten als Midden-Oosten-correspondent voor GOD News.

Maar: uit welk land doe ik u deze groeten?

‘Vanuit Israël natuurlijk’, zullen zeer velen van u zeggen, maar er is ook een groeiende groep mensen die zal zeggen: ‘Vanuit Palestina’.

Beide partijen hebben enigszins gelijk, maar kijkend naar de historische en bewezen feiten moet ik gewoonweg stellen dat ik dagelijks dus vanuit Israël bericht.

De naam Palestine was de naam van het Britse mandaatgebied nadat de Britten het Ottomaanse koloniale rijk hadden verslagen in de Eerste Wereldoorlog. Ver voordat de Joden het in 1948 na een VN-resolutie de staat Israël mochten noemen. De mensen die daar toen leefden noemden zich tot de oprichting van hun thuisland ‘mensen uit het mandaatgebied Palestina’ en kregen zelfs een Brits mandaatpaspoort voor dat gebied.

Er waren toen al jaren een Palestijns voetbalelftal, Palestine Airways, Palestine Electric Corporation, The Palestine Post, The Anglo-Palestine Bank, Palestine Potash Ltd. en het Palestine Symphony Orchestra.

Allemaal opgericht en in handen van Joden. Die leefden daar immers al eeuwenlang onder de koloniale onderdrukking van allerlei elkaar opvolgende genocidale en koloniale rijken, met als laatste de Ottomanen.

De daar ook levende Arabieren, die veel land in Noord-Afrika veroverden, heetten gewoon Arabs. Geen Palestinians. Goed voor onze TikTok-generatie om te weten wanneer ze het obligate ‘Free Palestine’ scanderen.

‘Dank voor de steun’, zou ik tegen deze niet-geïnformeerde deugers zeggen.

Het huidige valse narratief aangaande het hedendaagse Israël vanuit zowel links als rechts Nederland is echter verschoven. Het is meer en meer het beeld van een genocidaal, illegaal ingenomen en bruut door Israël veroverd land dat de grondrechten en politieke rechten van Palestijnen schendt. De Arabieren van het voormalige Britse mandaatgebied zijn opeens verworden tot ‘Palestijnse’ Arabische vluchtelingen. Israël zou ze nu in Gaza zelfs uithongeren, bewust vermoorden, zonder scrupules bombarderen en hun water afsluiten.

O ja: we kennen door de klimaatverandering opeens strenge winters in het Midden-Oosten en de Gazanen kunnen na meer dan zeventig jaar natuurlijk hun tenten nog steeds niet verwarmen.

Het morbide zionistische land dat van Gaza een gevangenis heeft gemaakt door de muur tussen Gaza en Israël te bouwen. Gevoeglijk vergetend dat de grens met Egypte al vele jaren potdicht zit en ook buurland Jordanië absoluut geen Palestijnen — vaak van Jordaanse herkomst — terugneemt. Nog maar te zwijgen over de Arabische broederlanden die vanuit hun oliestaten met hun waterpijp toekijken en ook de grenzen dichthouden.

Wat de rol van Iran in dit narratief is, is inmiddels ook wel duidelijk. Ook dat heeft de rol gekregen van slachtoffer. De Iraanse vlaggen vermengen zich bij demonstraties geruisloos met de Palestijnse vlaggen, Turkse vlaggen, Marokkaanse vlaggen en natuurlijk met klimaatvlaggen en regenboogvlaggen. Dit om de demonstratiecocktail met haar luidkeels schreeuwende demonstranten compleet te maken. Zoek de camera van de NOS en vind.

Meningen tellen in dit tijdsgewricht, niet harde feiten.

Ik woon hier al enige tijd in het Beloofde Land en merk dat iedere keer wanneer ik in Nederland terugkom voor bezoek aan mijn familie, zakenrelaties en vrienden de sfeer richting Israël aan het verharden is.

De in de jaren zestig begonnen propaganda van het zogenaamde verdreven Palestijnse volk werpt haar vruchten af bij iedereen die het conflict in het Midden-Oosten beziet vanuit de Nederlandse huiskamer. Zittend in hun luie stoel en deugend kijken, met de NOS en de gedrukte pers als enige journalistieke bron en leidraad.

Al vanaf 22 september loop ik hier nu de kans om bij terugkeer in Nederland voor zes jaar de gevangenis in te gaan. Als gast van de belastingbetaler. Ik mag de bajes in — van het woord bayit in het Hebreeuws, dat simpelweg huis betekent — wanneer ik dadels, wijn of andere producten van hier meeneem naar mijn geboorteland.

Onze daadkrachtige minderheidsregering is namelijk druk bezig om een ordinaire ouderwetse boycot tegen Israël uit te vaardigen. Nederland heeft de rest van haar broodnodige projecten uiteraard perfect onder de knie met haar vergezichten van luchtkastelen. We kunnen het.

Kwestie van prioriteiten.

Hopelijk logeer ik wanneer mijn illegale dadelimport op Schiphol wordt ontdekt en na de daaropvolgende arrestatie met directe hechtenis dan in het ‘Oranjehotel’ in Scheveningen, het vissersdorp waar ik van 1981 tot 2022 heb gewoond.

Waarom loop ik die kans nu dan niet met Turkse dadels, Marokkaanse tajines, hardhout uit Frans-Guyana, gin uit Gibraltar en auto’s uit China? Om maar een paar landen te noemen die echt bezette en onderdrukte gekoloniseerde bevolkingsgroepen kennen. Groepen die met geweld omgevolkt werden of worden.

Hier zal het echt geen enkele invloed hebben op de bloeiende Israëlische economie met maar een lage inflatie.

Wel heeft het grote invloed op de werkgelegenheid voor circa 25.000 Arabieren op de Westelijke Jordaanoever die hun inkomen verwerven door te werken bij Israëlische boeren. Zij zullen als eerste merken dat de westerse wereld graag wil deugen.

Desastreus, omdat de plaatselijke Arabische economie in de door de Palestijnse Autoriteit geregeerde gebieden leeft van buitenlandse hulp, waarvan vervolgens veel geld in de zakken van hun ongekozen leiders verdwijnt. Zowel de Gazanen als de inwoners van de Westelijke Jordaanoever leiden een zieltogend bestaan zonder echte economie.

De schuld van hun eigen leiders

Hoe dat komt?

Kijk goed naar de collage van de historische krantenkoppen bovenaan dit artikel. U leest daar dat de Arabische kolonisten de Joden — de echte vluchtelingen van toen — niet wilden.

Palestina voor de Arabieren. Geen plek voor de indigenous people. Toen niet en nu niet.

Gevolg: een driestatengedrocht.

Er werd in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog weer driftig met potlood getekend door de geallieerden, op een stafkaart bij de herverdeling van het mandaatgebied. Zonder werkelijk rekening te houden met eerdere claims, beloften en gevoeligheden werd dit landengedrocht opgetekend door de Britten en Fransen. Landen die daarbij ook nog eens voornamelijk op de hand van de Arabieren waren.

The rest is history.

Het leverde vanaf de dag dat Israël werd opgericht alleen maar Arabische aanvallen op. Geen sprake was er toen van een Palestijnse staat. De aanvallende en uiteindelijk verliezende Arabische Liga kende deze term niet eens. Egypte bezette Gaza en Jordanië veroverde de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem. Geen sprake van een Palestina vanuit de Arabieren. Ook in 1956 tijdens de Suezcrisis niet.

Maar opeens werd in 1964 het Palestijnse volk en de Palestijnse ambitie geboren. Egypte verkropte haar verlies van 1948 en 1956 niet en wilde wederom Israël met de andere Arabische staten de zee in drijven. In de aanloop naar de oorlog van 1967 hadden ze extra aanslagen en aanvallen nodig op de Joden om het land te verzwakken en wilden ze internationale aandacht voor hun strijd tegen Israël.

Daarvoor bestonden de Palestijnen volgens deze lezing niet als een volk met een eigen geschiedenis en cultuur. Zij zouden opeens het Israëlische land in eigendom hebben en nooit enige grond legaal aan de Joden hebben verkocht.

De Joden moesten de zee in.

Vergeet tot slot niet dat Gaza en de Westelijke Jordaanoever al decennia ieder hun eigen ongekozen bewind kennen met allerlei partijen, stammen en families. Bewapend door eerst de Russen en nu Iran om ook elkaar, maar vooral de Joden te doden.

Een fascinerende regio, waar ik u vanaf vandaag veel over zal toelichten en berichten.

Met feiten.

GOD News

The voice of Free Israel